Column

Ingrid Struikenkamp (53) heeft meer dan 25 jaar psoriasis en schrijft over haar ervaringen met de huidaandoening.

Reageren? Mail naar i.struikenkamp@ziggo.nl

I tell the truth and nothing but the truth

Een kleurrijke vrouw van achter in de zestig haalt me op uit de wachtkamer van de praktijk voor Integrale Natuurkundige therapie. Als ik achter haar aan loop, verwonder ik me dat ze op zulke hoge hakken kan lopen. Ze ziet eruit alsof ze op het punt staat om naar een feestje te gaan. Daarentegen nodigt ze mij uit om in een comfortabele stoel plaats te nemen. Ik word omringd door beelden van boeddha, engelen, Jezus en Maria.

‘Ik ben de afgelopen jaren bezig emoties uit het verleden te verwerken en heb last van psoriasis’, vertel ik. Ik wijd hier nog even over uit. Ze knikt en vraagt of ik de duim en wijsvinger van mijn linkerhand op elkaar wil zetten, zodat er een soort ring ontstaat. Terwijl ze in gedachten een vraag stelt, zie ik dat mijn duim en wijsvinger strak op elkaar blijven staan. ‘Ik krijg toestemming van jou om met jou te werken’, concludeert ze. Gelukkig, denk ik.
Daarna speurt ze als een detective naar eventuele blokkades in de samenwerking tussen de lichamelijke, mentale, emotionele, spirituele en energetische niveaus van mijn ziel. Mijn vingers volgen gehoorzaam. Ik zet wisselend de verschillende vingers van mijn rechterhand op mijn duim, terwijl mijn therapeut in gedachten vragen stelt aan mijn onderbewuste. Ik zie de duim en wijsvinger van mijn linkerhand een eigen leven leiden: soms blijven ze stevig op elkaar gedrukt staan, soms springen ze spontaan open. Ik maak mijn hoofd leeg en geef mij in vol vertrouwen over.

Als duidelijk is dat mijn lever uit balans is, gaat mijn therapeut hardop verder in gesprek met mijn onderbewuste. Ze noemt een rijtje emoties die volgens de Oosterse geneeskunde zijn gekoppeld aan de lever. Door haar jarenlange ervaring lijkt ze de emoties die gekoppeld zijn aan een orgaan, uit haar hoofd te kennen. Tegelijkertijd checkt ze via de spiertest welke emotie zich op die plek heeft vastgezet. Al snel openbaart zich de vastzittende emotie.
‘Is deze emotie van Ingrid of heeft ze die van iemand anders overgenomen?’ wordt de volgende vraag. Het blijkt mijn eigen emotie te zijn.
‘Wanneer heeft de emotie zich op deze plek voor het eerst vastgezet?’ vraagt mijn therapeut vervolgens. Mijn onderbewuste krijgt een vragenvuur over het ontstaan van deze emotie. De spiertestring vliegt steeds open. Ik kijk ernaar alsof het niet mijn vingers zijn. Het voelt alsof ze los van mij opereren. Mijn onderbewuste lijkt in een tijdcapsule terug te reizen in de tijd. Terug vanaf nu naar de geboorte, tijdens de zwangerschap van mijn moeder, vóór de geboorte, in de tijd tussen de verschillende levens in en naar vorige levens. En dat allemaal terwijl ik relaxed in de stoel zit.
Als we bij het beginpunt van de emotie zijn aangekomen, vraagt ze: ‘Mag deze emotie losgelaten worden en meegenomen worden naar het hier en nu?’ Het antwoord is: ja.
Dan pakt ze een doos waarin allerlei flesjes netjes naast elkaar liggen. Met haar rechterhand wrijft ze over een rij flesjes en met de andere hand checkt ze bij mij of er een flesje bij zit dat mij helpt bij het verwerken van de emotie. Mijn onderbewuste kiest een flesje van Cosmic & Flower uit. Mijn therapeute leest voor op welke manier de druppels mij gaan ondersteunen in het verwerken van de emotie. Het is een feest der herkenning! Ik verheug me op wat komen gaat.
Mijn onderbewuste heeft eerder flesjes van de reeks van Cosmic & Flower uitgekozen. Zo heb ik de zachte manier mogen ervaren van loslaten van emoties op een diep niveau en tegelijkertijd mij weer in contact brengen met innerlijke krachtbronnen. Ze geven mij de moed om heftige emoties te voelen en weer vrij te laten stromen. Onbalans weer in balans te brengen. Mijzelf te bevrijden!

Daarna test mijn therapeut welke ondersteunende homeopathische middelen, orthomoleculaire middelen zoals vitamines en mineralen, celzouten, et cetera ik de komende tijd nodig heb voor de psoriasisklachten.
Zodra het speurwerk is afgerond en mijn onderbewuste alle ontboezemingen voor nu aan het licht heeft gebracht, test ze of dit alles voldoende is.
Mijn onderbewuste geeft via de spiertest aan dat er ergens in mij nog een blokkade zit. Ergens in de vierde wervel van mijn nek. ‘Laat je hoofd maar losjes voorover hangen’, zegt de therapeute kordaat. Vliegensvlug geeft ze met twee handen aan mijn hoofd een rukje. Ik hoor een knak. Ik vind het een beetje eng en probeer mij op de volgende knak voor te bereiden, want helaas is de andere kant ook aan de beurt. Als mijn therapeute daarna checkt of de energie weer goed kan doorstromen, antwoord mijn onderbewuste via de spiertest volmondig “ja”.

Ten slotte legt ze ter algehele controle nog vijf verschillende cirkelvormige papieren één voor één op mijn schoot met daarop verschillende cijferreeksen. Iedere cirkel wordt afzonderlijk getest en informeert of de uitgekozen middeltjes op de blauwdruk van mijn ziel op alle zeven niveaus goed mee resoneren.
Als toetje van dit overheerlijke gangenmenu van liefdevolle aandacht en zachtheid, legt ze nog haar handen op mijn hoofd en maakt wiegende bewegingen in mijn energie. Vastzittende energie begint als een rivier te stomen. Alsof er iemand de stop uit een afvoerbak trekt. Dat doet ze ook op andere plekken op mijn lichaam, waardoor ik zo licht als een veertje de praktijk weer verlaat.
Bewust geworden van wat onbewust in de diepte van mijn ziel leeft. Informatie opgehaald, waarvan ik niet wist dat ik die weet. En bewust geworden van het feit dat ik blijkbaar alle antwoorden in mijzelf draag, als één grote bibliotheek.

 

Eerdere columns