De slapende vulkaan (1)

 

Door een toevallige ontmoeting met een kennis kwam ik op het spoor van Riny, een spiritueel therapeute die in Heiloo woont.

Na een uitgebreide intake en een korte energiebehandeling lig ik een maand later wat ongemakkelijk op mijn rug op haar massagetafel. Deze keer draagt Riny een witte jas over haar kleding, zo’n jas die ik associeer met een doktersjas. Zachte handen masseren liefdevol mijn gespannen spieren losser. Beetje bij beetje durf ik mij over te geven aan de zachte rollende bewegingen. ‘Lekker pitjiten,’ zegt ze vriendelijk. Ik glimlach vanbinnen, niet veel Hollandse mensen kennen dit woord. Maar mijn spiritueel therapeute is getrouwd met een Indische man en zo bekend geraakt met wat Indonesische woorden. Het voelt vertrouwd.

Spanning glijdt van mij af. Iets wat heel lang in mij sluimerde en sliep, ontwaakt.

Na de massage bedekt ze mij met een zachte deken. ‘Ik doe een ultraviolet warmtelamp boven je aan. Dan kun je nog dieper ontspannen. Geniet er lekker van!’ Ondertussen verlaat ze de kamer. Ik voel dat mijn bewustzijn volledig is veranderd. Ik verkeer in een roes van in mezelf verzonken zijn. In een wereld waar stilte woont. Waar een nieuw licht schijnt, een frisse wind waait. Waar de tijd stilstaat. Waar een oude herinnering wordt geboren.

Ik geniet van de warmte van de lamp. Ik waan mijzelf even op vakantie.

Na een poosje komt Riny terug met Californische remedies, bloemenessences die het persoonlijk en spiritueel proces ondersteunen. Ze heeft met een pendel getest welke remedies ik nu nodig heb. ‘Het is belangrijk dat je de komende dagen veel water drinkt. Door de behandeling komen veel afvalstoffen vrij.’

Een paar dagen later bevind ik mij in bed in de wereld tussen waken en slapen. Ik zie plotseling het woord ‘verkrachting’ in neonletters oplichten, in mijn buikstreek. Mijn hart slaat van schrik in een up-tempo-beat. Wat heeft dit te betekenen? Ik heb toch geen verkrachting in dit leven meegemaakt? Ik blader door mijn herinneringen, maar kan niets vinden. Ik heb het toch niet diep in mijn onderbewuste weggestopt?

Als ik een maand later weer op de massagetafel lig, vertel ik de therapeute niets over deze bijzondere ervaring. Ik geef mij gewillig over aan de zachte kneedbewegingen en kijk uit naar de wereld van stilte. ‘Ik zie dat je in een vorig leven een groepsverkrachting hebt meegemaakt. Na de verkrachting werd je als dood achtergelaten,’ zegt ze plotseling.

‘Nou ja,’ reageer ik stomverbaasd, en open mijn ogen. ‘Ik heb het woord verkrachting in mijn buikstreek zien staan en begreep het al niet.’ Ik ben opgelucht dat ik het voorval kan plaatsen. ‘De onverwerkte energie uit die ervaring draag je nog bij je. Je kunt deze energie nu loslaten. Ik zie ook dat je op een ander moment in dat leven aan een soortgelijke ervaring bent ontsnapt. Je hebt toen als een leeuw gevochten!’ Gelukkig, denk ik opgelucht, ik kan mij ook verweren in dat soort vreselijke situaties.’

Een paar dagen na de massage schrik ik midden in de nacht wakker. Het is alsof ik met een ruk onder de golven van een zee aan emoties ben getrokken. Tot mijn grote verbazing krijg ik het niet benauwd, ik kan gewoon onder water doorademen. Alsof ik een duikersfles met zuurstof bij mij heb. Ik voel geen angst, eerder verbazing en opwinding. Een gevoel alsof ik levend dood ben overweldigt mij. Mijn lichaam voelt dood aan, maar ik, ik zit er levend in. Ik verbind dit gevoel met de woorden van mijn therapeute: ‘Je werd als dood achtergelaten.’ Het helpt mij onder water in de zee van emoties te zijn en tegelijkertijd een druppel te blijven. De ervaring is gelukkig voorbij, prent ik mijzelf in. Het gevoel van levend dood zijn, houdt me nog uren in de greep.

Als ik de volgende dag wakker word, voel ik mij uitgeput maar goed. Wonderlijk, ik was helemaal niet op zoek naar een vorig leven. Ik heb genoeg aan dit leven! Ik denk aan de spreuk die in mijn wc aan de wand hangt:

 

there are things known and things unknown

and in between there are doors

De massage heeft blijkbaar een deur geopend, een deur naar een ver en onbekend verleden. Was het woord dat ik in mijn buik zag een stille hint van mijn onderbewuste?

Dit bericht is geplaatst onder .