Ik ben oké zoals ik ben

 

Parmantig komt hij binnenlopen, met zijn staart zwiepend in de lucht. Hij is eerder op bezoek geweest en neemt de ruimte met zijn ogen en neus weer volledig in zich op. Dan klimt hij in de grote plastic tas die zijn baasje voor hem heeft meegenomen, pakt zijn bal eruit en begint er lustig op los te spelen. Binkje komt logeren. Ik heb altijd graag een hond gewild, maar heb besloten dat dit toch een hele opgave is. De dagelijkse wandelingen zijn geen probleem, want ik wandel graag. Ik zie ertegen op iedere keer oplossingen te moeten zoeken voor de dagen dat ik op pad ben, en dat ik niet onverwachts ergens langer kan blijven waar het gezellig is. Nu ik een oppashondje heb, kan ik genieten van de lusten zonder de lasten. Wat betreft die lusten: dat zijn er best veel.

Zo zag ik vorig jaar enorm op tegen een vliegreis van tien uur, die ik voor mijn vakantie naar Jamaica moest maken. Bange gedachten slopen mijn hoofd binnen over het lange stilzitten in een afgesloten ruimte. Als ik maar niet in paniek raak, gonsde het door mijn hoofd. Het lukte mij toch om mijn ogen te sluiten. Mijn geest liet mij beelden zien van Binkje, en terwijl ik deze beelden volgde werd ik rustiger vanbinnen. Ik zag hoe hij mij trouw overal volgde en voelde hoe belangrijk ik voor hem ben. Binkje oordeelt niet, kijkt niet naar uiterlijkheden. Bij hem ben ik oké zoals ik ben. Hij leert mij hoe je volledig in het moment kunt zijn. Hij maakt zich geen zorgen om de toekomst en graaft zich ook niet vast in het verleden.
Een ander beeld ontvouwde zich. Op een morgen opende ik de deur van zijn bench en zei: ‘Goedemorgen, Binkje!’. Nog slaapdronken waggelde hij uit zijn bench, rekte zich uit en sprong achter mij aan op bed. We begonnen de dag met een zorgeloze stoeipartij. Vervolgens draaide de film in mijn hoofd een scène af waarin Binkje vast zat onder mijn bank, op zoek naar zijn bal. Hij jankte. Ik ging naar hem toe en troostte hem. Zodra ik weer in mijn stoel zat, ging hij naast mij zitten en keek met van die zielige oogjes naar mij op. Ik tilde hem op en zette hem op schoot. Hij kroop omhoog tegen mijn borst en ging daar liggen. Daar zat ik dan: voor de tv, met een hondje languit gestrekt op mijn borst.
Ik zink weg in een diep tevreden gevoel en merk dat de onrust volledig verdwenen is.

Dit bericht is geplaatst onder .