Ontslakken en magneetveldtherapie

 

 

‘Kunt u mij alstublieft helpen?’ Ik sla mijn ogen ten hemel en stel de dringende vraag in gedachten aan mijn overleden oma, omdat ik weer eens wanhopig ben vanwege mijn aanhoudend schilferende huid.
Later die ochtend wandelt mijn vinger langs de a in het telefoonboek, op zoek naar het telefoonnummer van mijn apotheek. Ineens stopt mijn vinger. Zie ik dat goed? Allergie- en huidtherapiecentrum staat er. Mijn hart maakt een sprongetje en ik noteer meteen het nummer. Zou dit een hint van mijn overleden oma zijn?

‘Goedemorgen, centrum voor huidtherapie en allergie,’ klinkt een vriendelijke stem over de telefoon. Ik leg uit dat ik veel last heb van psoriasis en vraag of ik bij haar aan het juiste adres ben.
‘Jazeker, ik behandel veel psoriasispatiënten. Je kunt een afspraak maken voor een uitgebreide intake.’

‘Wordt de huid ook behandeld?’ vraag ik.

‘Ik behandel in een later stadium de huid met magneetveldtherapie. Je ligt dan op een behandeltafel met je rug op een magneetplaat, die ervoor zorgt dat je energieveld weer in balans komt. De psoriasisplekken behandel ik dan met homeopathische gels.’

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Als ik voor het intakegesprek aanbel, opent een vrouw van in de veertig de deur. Haar korte coupe met roodgeverfde haren geeft haar een pittig karakter. ‘Kom erin,’ gebaart ze, terwijl haar ogen achter brillenglazen naar mij glimlachen.

Ik neem plaats in een kleine ruimte die rust ademt. Een bureau staat tegen het raam, een computer met doormeetapparatuur vult een hoek. Langs de witte wanden staan open kasten gevuld met kruidentheeën, shampoo, zeep en potten met paardenmelkcapsules. Aan de muur hangt een poster met daarop het menselijk lichaam. Over het lichaam lopen meridianen in zwarte lijnen, als snelwegen over een landkaart. Een wegennet dat lichaamsdelen, organen, zintuigen en de psyche van de mens met elkaar verbindt. Deze routes heb ik eens in mijn hand- en voetreflexologieboek bestudeerd. Dit feest der herkenning brengt mij in een opbeurende stemming.

Ze zet haar stoel tegenover de mijne. Met specifieke vragen over mijn ziekteverloop, medicijngebruik en ziektes in de familie brengt ze mijn ziektebeeld in kaart. Ik toon haar de psoriasisplekken op mijn armen, buik en benen. De druppelvormige plekken zijn inmiddels uitgegroeid tot rode schilferige plakkaten. Psoriasis vulgaris.
Ze informeert of psoriasis ook in de familie voorkomt. ‘Ja, aan mijn vaderskant,’ reageer ik.
Na bestudering van mijn iris adviseert ze een ontslakkingskuur voor zes weken. ‘We beginnen met het schoonmaken van je darmen. Hiervoor gebruik je ontslakkingskruiden zonder senne, want dat werkt laxerend. De kruiden ondersteunen het afbreken en verwijderen van afvalstoffen. Je trekt er eenmaal per dag thee van en drinkt deze gedurende de dag sloksgewijs op. Je zult je snel fitter voelen. Na zes weken ga je over op de psoriasiskruiden, die je ook als thee trekt en gedurende de dag met kleine slokjes opdrinkt. Onze huid is ons grootste orgaan. Wanneer er een onbalans is in het lichaam kan dat zich op de huid laten zien.’
Ik ben blij dat ik meteen kan beginnen met mijn reinigingskuur. De ontslakkingskruiden branden als hoop in mijn handen. Bij de deur geeft ze mij een dikke knuffel.

‘Hoe gaat het met je?’ vraagt ze belangstellend, als ik al enige tijd bezig ben met de ontslakkingskuur en de psoriasiskruiden.
‘Ik heb meer energie. Mijn huid is iets rustiger, maar de plekken zijn nog hetzelfde.’
‘Je mag op je rug plaatsnemen op de behandeltafel.’
Ik leg mijn kleren over een stoel en klim op de tafel. Ik voel me op mijn gemak en kijk nieuwsgierig uit naar de behandeling.
‘Lig je lekker?’ informeert ze, terwijl ze met een handdoek mijn benen en borst toedekt.
‘Heerlijk,’ zeg ik. De zachte warme handdoeken voelen als een behaaglijke cocon. Ik sluit mijn ogen.

Ze begint bij mijn hoofd. Ik voel een frisse gel op mijn voorhoofd. Ronde infrarode laserkoppen draaien zachtjes cirkels op het kalme ritme van de achtergrondmuziek, van het midden van mijn voorhoofd langzaam naar mijn achterhoofd. De lasers volgen precies mijn haarlijn. Mijn altijd gespannen hoofd ontspant zich eindelijk. De dans van de beweging en de maat van de muziek laten mij wegglijden, diep in mijzelf. De stem in mijn hoofd verstomt, mijn binnenwereld verstilt.
‘Ik ga nu de plekken op je armen en buik behandelen.’ Haar stem klinkt ergens in de verte. Ik voel hoe ze de handdoek van mijn buik naar mijn borst verplaatst. Met zachte cirkelvormige bewegingen masseert ze mijn psoriasisplekken. De harde schilferige korsten veranderen in zacht, alsof ze wiegend in slaap gesust en gekalmeerd worden. Mijn darmen maken rommelende geluidjes. Lucht verplaatst zich en wil ontsnappen. Bijna geluidloos laat ik een scheetje ontsnappen. Ik voel hoe de plek onder mijn navel zich ontspant door de roterende bewegingen. Ten slotte behandelt ze de plekken op mijn benen. Ik heb het gevoel alsof de plekjes, net als ik, innerlijk tevreden glimlachen.
Zodra de behandeling is afgerond, sta ik na enkele minuten voorzichtig op. Mijn lichaam en hoofd voelen loom aan. Ik kleed mij rustig aan.
‘Hoe voel je je nu?’ vraagt ze en schenkt een kopje kruidenthee voor me in.

‘Vreemd maar ook prettig,’ antwoord ik.
Komt het door de diepe ontspanning, die ik niet gewend ben? De rust in mijn plekken, die normaal strak aanvoelen? Ik ben in ieder geval blij dat de komende tijd in mijn hectische wereld mijn lichaam en geest regelmatig momenten van diepe ontspanning mogen ontvangen.

Dit bericht is geplaatst onder .