Zonder helm de zomer door

Wat verwonderd strijk ik met de toppen van mijn vingers over mijn hoofdhuid. Onder mijn haar had zich al 26 jaar een dikke laag schilfers gesetteld. Ze liet zich niet verjagen door teerzalf, speciale shampoos of zalven. Tijdens tv kijken of het lezen van een boek zat ik regelmatig de schilfers los te peuteren. Om mezelf te verlossen van een te krap zittende jeukende helm. De berg sneeuwvlokjes groeide in de asbak, losse stukjes bleven als een ornament in mijn haren hangen of dwarrelden om mij heen op de grond.

En nu… blijkbaar zonder dat ik er erg in had, valt er niets meer te peuteren. De toppen van mijn vingers speuren nog enige tijd mijn hele hoofdhuid af: geen schilfer te bekennen.

Jaren geleden liet mijn onderbewuste mij in een droom aanschouwen dat mijn psoriasishelm gelijkenis vertoont met een brandweerhelm. Ik zag hoe een brandweerman zich een weg baande door een vuurzee. Hoe zijn rode helm hem beschermde tegen intense hitte en vallend puin.
Tijdens mijn helende reis door regulier en alternatief therapeutenland ben ik de intense hitte in allerlei vormen tegengekomen. Als een vulkaanuitbarsting, waarbij roodoranje gloeiende lavastroom explodeerde uit het diepe binnenste van de aarde. Ingehouden emoties als angst, boosheid en woede werden losgelaten en gingen vrijelijk stromen via homeopathische middeltjes en EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). En de ondersteunende verwarmende werking in het genezingsproces van de lichttherapie en de ontstekingsremmende kracht van antibiotica zorgden ervoor dat de vurige ontstoken huid tot rust kwam en herstelde.
Onlangs liet mijn onderbewuste een plaatje van een ambulancebroeder en een brandweerman op mijn innerlijk netvlies achter. Alsof ik nu – na mijn innerlijk puinruimen – kennis kon maken met mijn innerlijke hulpverleners in nood. Kan ik nu mijzelf redden? Zou dat de reden zijn dat mijn psoriasishelmpje spontaan verdween?

 

 

 

Dit bericht is geplaatst onder .